152 - บทที่ 153 ทรัพยากรทั้งมวลจงมาอยู่ในชามข้า

บทที่ 153 ทรัพยากรทั้งมวลจงมาอยู่ในชามข้า

-----------------------------------------

ณ จวนเจ้าเมืองเทียนเยา ภายในโถงใหญ่ที่ประดับประดาด้วยทองคำอร่ามตา

โวโก우จื่อที่กำลังหลอมโอสถอยู่พลันสะดุ้งเฮือก โอสถในเตาหลอมพินาศสิ้นทั้งหมด

โอวหยางเว่ยที่อยู่ข้างกายสีหน้าเปลี่ยนไป รีบก้าวเข้าไปหาทันที

“อาจารย์ พักสักครู่เถิดครับ สภาวะจิตของท่านดูไม่ค่อยดีเลย”

นับแต่พ่ายแพ้แก่กู่มิ่ง โวโก우จื่อก็มักจะทำเตาหลอมระเบิดและล้มเหลวในการหลอมโอสถอยู่บ่อยครั้ง จนเกิดเป็นมารในใจ

โวโก우จื่อขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองโอสถที่กลายเป็นกากเดนในเตาด้วยแววตาเลื่อนลอย ก่อนจะส่ายหน้ากล่าว

“โอสถระดับปฐพีขั้นต่ำเพียงเท่านี้ ข้าจะหลอมพลาดได้อย่างไร ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด เมื่อครู่จู่ๆ ใจข้าก็เกิดความกระวนกระวายขึ้นมา จนส่งผลกระทบต่อสัมผัสวิญญาณ จึงเป็นเหตุให้การหลอมโอสถล้มเหลว”