กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 104 สายฝนยามเย็นโปรยปราย เสียงนกจื่อกุยร่ำร้อง
-----------------------------------------
สิ้นคำกล่าว ร่างของเซียวจื่อกุยก็วูบหายไปปรากฏตัวขึ้นในพริบตา เขากดร่างของฮุนเวินลงกับพื้นดินแล้วระดมหมัดซัดกระแทกอย่างบ้าคลั่ง
ทุกหมัดที่ตกลงไปทำให้ผืนฟ้าแผ่นดินสั่นสะเทือน จนกระทั่งร่างของฮุนเวินถูกทุบจนแหลกละเอียด วิญญาณถูกเผาผลาญจนสิ้น ดับสูญกลายเป็นความว่างเปล่า
เมื่อทุกอย่างจบสิ้น เซียวจื่อกุยที่เหลือเพียงร่างอันร่อแร่ก็ลากสังขารมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเซียวมู่อวี่
เขาคลายพลังป้องกันและม่านอาคมที่กั้นกลางออก ทั้งสองสบตากันเนิ่นนาน
“พี่...พี่ชาย!”
บนใบหน้าซีดเผือดของเซียวมู่อวี่มีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน ทว่านางยังคงฝืนยิ้ม นางเอื้อมมือไปลูบไล้รอยแผลเป็นบนใบหน้าของเซียวจื่อกุย แววตาเต็มไปด้วยความปวดใจ