103 - บทที่ 103 เผาผลาญวัฏสงสารนับหมื่นชาติ แม้ต้องพินาศข้าก็ไม่เสียใจ

บทที่ 103 เผาผลาญวัฏสงสารนับหมื่นชาติ แม้ต้องพินาศข้าก็ไม่เสียใจ

-----------------------------------------

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วซากปรักหักพังของวังหลวง เหล่าผู้ฝึกยุทธ์จากเผ่าวิญญาณโลหิตที่ตามมาสมทบต่างมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ดังที่เซียวจื่อกุยได้กล่าวไว้ พวกเขาหาได้ใส่ใจความเป็นตายของเซียวสั่วหวันแม้แต่น้อย

เซียวจื่อกุยไม่เร่งรีบ เขาลงมือเลาะเส้นชีพจรและถลกหนังเซียวสั่วหวันออกอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ เฉือนเนื้อและดึงรั้งจิตวิญญาณของอีกฝ่ายออกทีละส่วนจนกระทั่งสิ้นใจดับสูญไปในที่สุด

พื้นดินเต็มไปด้วยเศษซากร่างและกองเลือดเนื้อ ในอากาศอบอวลไปด้วยเส้นใยวิญญาณที่แตกสลายล่องลอยอยู่

เซียวจื่อกุยเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองไปยังผืนฟ้า ราวกับเห็นดวงวิญญาณของเสด็จพ่อและเสด็จแม่ที่กำลังเผยรอยยิ้มด้วยความโล่งใจและพึงพอใจ