082 - บทที่ 82 อย่าได้มาเดินเพ่นพ่านอยู่ตรงหน้าข้าอีก มิเช่นนั้นข้าจะสังหารเจ้าทิ้งเสียจริงๆ

บทที่ 82 อย่าได้มาเดินเพ่นพ่านอยู่ตรงหน้าข้าอีก มิเช่นนั้นข้าจะสังหารเจ้าทิ้งเสียจริงๆ

-----------------------------------------

ณ วินาทีนั้น ทั่วทั้งบริเวณเงียบสงัดจนน่าขนลุก เสียงลมหายใจของเหล่าขุนนางและผู้บำเพ็ญอิสระต่างดังชัดเจนจนบาดหู แต่ละคนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่น รู้สึกราวกับหนังศีรษะกำลังจะระเบิด นี่มันช่างเป็นสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจเหลือเกิน

ทว่าเหล่าราชองครักษ์ปราบมารกลับเผยรอยยิ้มออกมา ความเลื่อมใสศรัทธาที่มีต่อกู่มิ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง มันช่างสะใจยิ่งนัก!

ไกจิ่วเจวี๋ยและซาอูซางต่างก้มหน้าลงต่ำ เกรงว่าตนจะควบคุมสีหน้าไม่อยู่จนเผลอหลุดหัวเราะออกมา

พวกเขาไม่รู้เลยว่าควรจะกล่าวว่ากู่มิ่งเป็นเพียงลูกวัวแรกเกิดที่ไม่กลัวเสือ หรือเป็นคนที่ไม่กลัวตายกันแน่