057 - บทที่ 57 หากวันหน้าเจ้ามีฝีมือพอ เราค่อยมาตัดสินความเป็นตายกัน

บทที่ 57 หากวันหน้าเจ้ามีฝีมือพอ เราค่อยมาตัดสินความเป็นตายกัน

-----------------------------------------

กลิ่นอายแห่งอำนาจอันยิ่งใหญ่สายหนึ่งถาโถมเข้าใส่ ราวกับคลื่นยักษ์ที่โหมซัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ

ผู้คนโดยรอบต่างเผยสีหน้ายำเกรง โดยเฉพาะเหล่าราชองครักษ์ปราบมารที่ต่างพากันประสานมือคารวะด้วยความเคารพ

ฉู่จือหลิวเผยรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า ท่าทีของเขานอบน้อมไม่ต่างกัน

มีเพียงหูหยวนและกู่มิ่งเท่านั้นที่ยังคงจ้องตากันอย่างเย็นชา โดยไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมา

มิติเบื้องหน้าแตกสลาย ร่างของบุรุษในชุดขาวผมยาวผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่า เขามีใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์อย่างน่าประหลาด

ทุกย่างก้าวที่เขาสัมผัสพื้น มิตินั้นพลันบังเกิดเกล็ดหิมะโปรยปราย ความหนาวเหน็บแผ่ซ่านไปทั่วผืนฟ้าดิน ราวกับฤดูเหมันต์ได้มาเยือนในชั่วพริบตา