กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 45 ปีศาจเงาผี โอสถชนิดนี้... ข้าเพิ่งจะศึกษาวิจัยมันขึ้นมา
-----------------------------------------
นอกสำนักปราบมาร จ้าวซานเต้าและคนในทีมอีกสามคนต่างมีสีหน้าเรียบเฉย บรรยากาศรอบด้านดูหม่นหมองลงถนัดตา
เนิ่นนานผ่านไป หัวหน้าจ้าวซานเต้าจึงถอนหายใจเบาๆ พลางกวาดสายตามองคนทั้งสาม
“อย่าทำหน้าอมทุกข์กันไปเลย ในฐานะราชองครักษ์ปราบมาร พวกเราต่างเอาชีวิตแขวนไว้บนเส้นด้ายมานานแล้ว เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”
“สมาชิกใหม่กำลังจะมาถึง ทำตัวให้เป็นกันเองเข้าไว้ อย่างไรเสียก็ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้พวกเราจะยังมีโอกาสได้พบหน้ากันอีกหรือไม่”
ทั้งสามพยักหน้ารับ ปรับอารมณ์ให้คงที่แล้วยืนรออย่างเงียบเชียบ
ในจังหวะนั้นเอง กู่มิ่งก็ก้าวเดินออกมาจากสำนักปราบมาร