015 - บทที่ 15 บำเพ็ญเซียนน่ะหรือ ต่อให้เป็นสุนัขก็ไม่ทำกัน

บทที่ 15 บำเพ็ญเซียนน่ะหรือ? ต่อให้เป็นสุนัขก็ไม่ทำกัน

-----------------------------------------

หลังจากความตื่นเต้นจางหายไป สีหน้าของกู่มิ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อน เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“เฒ่าเฉี่ยว ข้าทำสำเร็จแล้ว ในที่สุดข้าก็ก้าวเข้าสู่ระดับรวมลมปราณได้สำเร็จ เส้นทางของข้า... ไม่ผิดแน่”

กู่มิ่งปรับลมปราณให้มั่นคง เขาเข้าใจดีว่านับจากนี้ไป การบำเพ็ญเพียรทุกครั้งจำเป็นต้องอาศัยโอสถรวมลมปราณเป็นตัวช่วย มิเช่นนั้นธาตุทั้งห้าในร่างคงยากจะหลอมรวมและโคจรเป็นวงจรใหญ่ได้สำเร็จ

และจำนวนโอสถที่ต้องใช้นั้น ย่อมเป็นตัวเลขที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

เมื่อก้าวเข้าสู่ระดับรวมลมปราณแล้ว กู่มิ่งก็ไม่คิดจะเร่งรีบทะลวงระดับอีกต่อไป ในเมื่อเขามีอายุขัยไม่จำกัด เขาก็ไม่จำเป็นต้องร้อนรน