กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 8 วิถีแห่งเต๋าที่ต้องเดินลำพัง
-----------------------------------------
เฒ่าเฉี่ยวขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“เจ้าคงไม่ได้คิดจะคืนโอสถวิญญาณให้ข้าหรอกนะ?”
“ไม่ใช่แน่นอนครับ...”
กู่มิ่งก้มหน้าเอ่ยเสียงเบาเมื่อเผชิญกับสายตาคมกริบของเฒ่าเฉี่ยว
“ก็มีบ้างครับ...”
“หึหึ เหลวไหลสิ้นดี...!!!”
ครั้งนี้เฒ่าเฉี่ยวไม่ได้ตำหนิกู่มิ่งอย่างรุนแรงเหมือนเคย กลับกันเขากลับนิ่งเงียบไป
กู่มิ่งก้มหน้าลง เขาไม่อยากโต้เถียงกับเฒ่าผู้นี้ ผู้ที่เป็นทั้งอาจารย์และบิดา ผู้ชี้แนะหนทางบำเพ็ญเพียร และเป็นคนเดียวในโลกหล้าที่ปฏิบัติต่อเขาด้วยความจริงใจ