กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 15 ชีวิตฉันมันช่างยากเย็น
บทที่ 15 ชีวิตฉันมันช่างยากเย็น
ไป๋เซียงหรงอีที่เพิ่งลองชิมไปได้คำเดียว ค่อยๆ เคี้ยว จากนั้นใบหน้าก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ แล้วฟุบลงไปกับโต๊ะกินข้าวในที่สุด...
“นายยังไหวไหม หรงอี” ชื่อซือเจิงสือหลางขยับเข้ามาดู พบว่าท่าทางของไป๋เซียงหรงอีดูไม่ค่อยดี “เจินไท่หลาง อาตุน รีบช่วยกันแบกหรงอีไปห้องพยาบาลเร็วเข้า เร็ว!”
ชื่อซือเจิงสือหลางรีบขยับตัวทันที ลวี่เจียนเจินไท่หลางเองก็ไม่รอช้า ส่วนจื่อหยวนตุนแม้สีหน้าจะเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ แต่ก็ยอมแบกไป๋เซียงหรงอีวิ่งออกจากโรงอาหารไป
ทั้งสามคนวิ่งกันอย่างเร่งรีบ ข้างหลังยังแบกคนที่ใบหน้าซีดเผือดเอาไว้อีกคน ช่างดึงดูดสายตาผู้คนได้ไม่น้อยจริงๆ