0428

⬢⬢⬢

ตอนที่ 428 จดหมายฉบับสุดท้าย

ยามค่ำคืนมืดมิดดั่งหมึก มีเพียงดวงดาวห่างไกลไม่กี่ดวงนอกหน้าต่างที่สั่นเทาในสายลมหนาว

เซียวอวิ๋นลืมตาโพลงขึ้นกะทันหัน หัวใจเต้นรำรัวอยู่ในอกราวกับจะหลุดออกมาจากพันธนาการ

เขาไม่ได้เปิดไฟ อาศัยเพียงแสงดาวอันริบหรี่นอกหน้าต่างจ้องเขม็งไปยังโต๊ะหัวเตียงเพียงตัวเดียวในห้อง

แก้วน้ำเคลือบที่ก่อนนอนเขาตั้งใจวางไว้ตรงกลางโต๊ะพอดี ตอนนี้กลับเบี่ยงเบนไปทางซ้ายอย่างเห็นได้ชัดเป็นระยะทางอย่างน้อยสามนิ้วกว้าง!

ความหนาวเหน็บสายหนึ่งพุ่งตรงจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กระหม่อม

เขามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าหลังจากที่ตนเองทนความเจ็บปวดรุนแรงปิด “โหมดย้อนความทรงจำ” เมื่อคืนนี้ แม้เหงื่อเย็นจะชุ่มแผ่นหลัง แต่สติเขายังชัดเจนและไม่ได้ลุกขึ้นมาอีก

ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานบางอย่าง เมื่อคืนนี้เขาจึงตั้งใจจัดวางแก้วน้ำ ปากกาหมึกซึม และสมุดโน้ตให้อยู่ในรูปทรงที่แน่นอน ทั้งยังใช้ไม้บรรทัดวัดระยะห่างด้วยซ้ำ

ยามนี้แก้วน้ำกลับขยับแล้ว