0417

⬢⬢⬢

ตอนที่ 417 ความจริงหนึ่งเส้น

ปากกระบอกปืนของเซียวอวิ๋นสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเสียงหัวใจเต้นทำให้ข้อมือชาด้าน

ใบหน้าของจางต้าซานสว่างสลับมืดภายใต้แสงจันทร์ รอยแผลเป็นจากสันคิ้วลากยาวถึงคางยังคงมีเลือดซึมออกมา ดูคล้ายตะขาบแดงที่น่ากลัว

เขาทําให้นึกถึงในข่าวกรองที่ยึดได้เมื่อสามวันก่อน จางต้าซานยืนอยู่ข้างพันตรีญี่ปุ่น กําลังถือกล้องส่องทางไกลสังเกตการณ์ค่ายของพวกเขา ในตอนนั้นจางต้าซานสวมชุดนายทหารรีดเรียบกริบ อินทรธนูสะท้อนแสงเย็นเยียบภายใต้แสงอาทิตย์ ไหนเลยจะเหมือนสภาพที่น่าสมเพชในตอนนี้?

“เหล่าโหมว อย่าหย่อนปืน” เซียวอวิ๋นกดเสียงต่ำ หางตาเหลือบเห็นนิ้วโป้งของโหมวหย่งดันเปิดสลักนิรภัยแล้ว

หลังมือของโหมวหย่งตึงจนเส้นเลือดปูดโปน ปากกระบอกปืนล็อคคอหอยของจางต้าซานไว้อย่างมั่นคง “ถ้าไอ้เวรนี่กล้าหยิบอาวุธ ข้าจะเป่ามันซะ”

จางต้าซานราวกับไม่ได้ยินคำขู่ เซถลาขยับไปข้างหน้าอีกสองก้าว รอยเลือดที่แขนเสื้อซ้ายลากเป็นทางคดเคี้ยวบนพื้น