0393

⬢⬢⬢

ตอนที่ 393 แสงแห่งความหวังปรากฏ กระแสคลื่นใต้น้ำเริ่มก่อตัว

ควันปืนถูกสายลมยามเช้าพัดจนจางหาย เผยให้เห็นปลอกกระสุนสีดำเกรียมและหมวกเหล็กแตกละเอียดเต็มพื้น

เซียวอวิ๋นเหยียบย่างผ่านเศษกระสุนปืนใหญ่ที่ยังร้อนระอุ พื้นรองเท้าทหารส่งเสียงแสบร้อนทว่ากลับเทียบไม่ได้เลยกับความตึงเครียดในอก—เขานับดูแล้ว แนวหน้าของค่ายมีศพทหารญี่ปุ่นนอนตายอยู่สิบเจ็ดศพ ฝ่ายเราบาดเจ็บเก้าคนและพลีชีพไปสามคน

ต้าหลีกำลังยองๆ อยู่ข้างร่างหัวหน้าหมู่สามผู้พลีชีพ ใช้ดาบปลายปืนเลาะตราผ้าสีแดงที่คอเสื้อของอีกฝ่ายออก คราบเลือดบนเสื้อทหารแผ่กระจายในฝ่ามือของเขาคล้ายดอกทับทิมที่ร่วงโรย

“อวิ๋นจื่อ” เสียงของโหมวหย่งเจือความแหบพร่าคล้ายเม็ดทราย

ชายฉกรรจ์ผู้เปื้อนคราบเลือดทั่วร่างกำลังใช้ดาบปลายปืนเขี่ยกระดาษไหม้เกรียมครึ่งแผ่น ขอบกระดาษยังมีคราบไขเทียนที่ยังเผาไม่หมดติดอยู่ “แกดูนี่สิ”

ตอนที่เซียวอวิ๋นก้มตัวลง แผลเก่าที่หัวเข่าก็กระตุกวูบขึ้นมา—นั่นคือแผลที่หลงเหลือจากการระเบิดคลังอาวุธทหารญี่ปุ่นเมื่อเดือนก่อน