กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 332 [รอยแยกแห่งกาลเวลากับสิ่งยั่วยวนอันชวนพิศวง]
ลำคอของเซียวอวิ๋นกลืนรสสนิมเหล็กอึกใหญ่ เส้นใยของชุดปฏิบัติการนาโนและผิวหนังตรงจุดที่ติดกันส่งเสียงฉีกขาดแผ่วเบา
เขากำลังจ้องมองรอยแยกที่พ่นประกายไฟอักษรกระดูกเสี่ยงทายออกมา บนเรตินายังหลงเหลือแผนภาพสเปกตรัมสีฟ้าอ่อนที่สร้างจากการสแกนของระบบ—แถบพลังงานเจ็ดชนิดที่ขัดแย้งกับค่าคงตัวของดิรักอย่างสิ้นเชิงกำลังสั่นพ้องอย่างบ้าคลั่ง
“ตอนสุสานใต้ดินถังอินคราวก่อนพวกเราไปทะลวงหลุมบูชายุคราชวงศ์โจรอบนี้เกรงว่าจะต้องทะลวงฝาโลงของพระเจ้าอู่ติงแห่งราชวงศ์ซางเสียแล้วกระมัง” โหมวหย่งใช้ปลายเกอสำริดเขี่ยลิ่มคราบเลือดที่จับตัวเป็นก้อน ความเร็วในการเคลื่อนไหวของลายขุยหลงบนตัวเกอก่อตัวเป็นการสั่นพ้องอันชวนพิศวงกับเสียงระฆังสัมฤทธิ์ที่ดังออกมาจากรอยแยก “แกฟังเสียงนี่สิ ขลุ่ยดินเผาที่ขุดพบจากซากปรักหักพังโจวอินผสมเข้ากับขดลวดเทสลา ฟันกรามซี่ในของฉันสั่นจนชาไปหมดแล้ว”
ข้อนิ้วของเซียวอวิ๋นยันจุดยึดอวกาศเอาไว้ เข็มทิศสำริดที่เช็กอินได้จากหลุมหลบภัยทางอากาศในฉงชิ่งเมื่อสามเดือนก่อนดีดตัวออกมาตามเสียงเรียก