0297

⬢⬢⬢

ตอนที่ 297 การค้าโชกเลือดที่เย้ายวนถึงตาย

กลิ่นน้ำมันดีเซลฉุนกานต์ประดุจงูร้ายไร้ร่างที่พันพัวกับกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น ปั่นป่วนไปทั่วห้องใต้ดินสลัวอย่างอุกอาจ

ทุกคราที่หายใจ กลิ่นที่ผสมผสานนั้นดั่งเข็มแหลมคมทิ่มแทงโพรงจมูกตรง ๆ

สองเข่าของพ่อค้าจมดิ่งจมลงไปในคราบน้ำมันเหนียวเหนอะหนะดั่งโคลนตมอย่างแรง ความรู้สึกมันเยิ้มนั้นลุกลามตามหัวเข่า ทำให้เขารู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

ของเหลวที่ซึมเข้าไปบนผ้าปิดตา ไม่รู้ว่าเป็นหยาดเหงื่อเม็ดโตหรือเลือดสดสีชาด แนบติดอยู่บนใบหน้าอย่างเปียกชื้น ทั้งคันทั้งทรมาน

หลินหว่านสวมถุงมือผ้าไหมเรียบลื่น ถุงมือคู่นั้นถูไถไปบนผิวหนังของพ่อค้าจม ส่งเสียงแซดเบา ๆ

เมื่อถุงมือค่อย ๆ ลูบไล้ผ่านลูกกระเดือกของเขาไปยังไหปลาร้า เขากลับสนิทหูยามได้ยินเสียงด้ายทองตรงรอยผ่าชุดกี่เพ้าขาดออกจากกันแผ่วเบา ราวกับดาวตกที่วาดผ่านน่านฟ้ายามค่ำคืนอย่างเงียบงันแต่สะเทือนใจ

“กระบะจำลองภูมิประเทศควอนตัมของเสนาธิการเซียวสามารถตรวจจับเรือข้ามฟากปี 1948 ได้ แต่กลับคำนวณจิตใจคนไม่ได้” หลินหว่านเอ่ยด้วยสำเนียงท้องถิ่นแถบลุ่มน้ำภาคใต้ที่แฝงกลิ่นอายละมุน ห่อหุ้มด้วยกลิ่นบุหรี่มินต์ฉุนกานต์ พัดปะทะหลังใบหูเขาดั่งสายลมเย็นยะเยือก เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก