0296

⬢⬢⬢

ตอนที่ 296 หลักฐานการลักลอบขนของที่ไขว้สลับห้วงกาลเวลา

เมื่อกลิ่นเค็มคาวของท่าเรือคละเคล้ากลิ่นน้ำมันดีเซลพัดปะทะใบหน้า ฟันกรามซี่ในของโหมวหย่งยังคงขบกัดอยู่ในสายลมยามค่ำคืนอันชื้นแฉะของปี 1943

ในเสี้ยววินาทีที่แสงสีฟ้าเลือนหาย แสงแดดตอนเที่ยงวันสาดส่องจนเขาต้องยกมือขึ้นบังตา ฝ่ามือตรงส่วนหนังที่ถลอกจากการดิ้นรนของนักสืบหลี่เจ็บแปลบแสบร้อน

“ไอ้เวรนี่จะเอามาตากเนื้อเค็มหรือไงวะ” เขาถ่มน้ำลายลงพื้น พื้นรองเท้าบูททหารยังคงติดเศษน้ำแข็งที่หลุดออกมาจากรอยแยกกาลอวกาศ ในตอนนี้กำลังส่งเสียงซู่ซ่าพร้อมกับพ่นควันสีขาวออกมา