0249

⬢⬢⬢

ตอนที่ 249 คำสาปโอสถกาลอวกาศ

พื้นรองเท้าของผู้กองเหลยบดขยี้ก้อนคอนกรีตจนแหลกละเอียด เสียงแหลมเสียดแก้วหูนั้นเด่นชัดท่ามกลางฝุ่นรังสีที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นฉุน ราวกับเป็นจังหวะกลองเร่งความตายจากยมทูต

เขาสามารถสัมผัสได้ถึงฝุ่นรังสีที่พัดผ่านแก้วเบา ๆ พร้อมกับความเย็นเยียบเล็กน้อย

ตามเข็มทิศที่สั่นสะเทือนในเสื้อเกราะยุทธวิธี เขารุดพุ่งเข้าไปในซากปรักหักพังของโบสถ์ เมื่อขอบหมวกเหล็กชนเข้ากับเศษกระจกสีหน้าต่างจนแตกละเอียด เสียงแตกกระจายอันใสกระจ่างนั้นดั่งลูกแก้วร่วงหล่นเกลื่อนพื้น เศษกระเบื้องร่วงกราวลงมา ทอแสงเรืองรองจาง ๆท่ามกลางแสงสลัว

พลซุ่มยิงหลิ่วกระชากเข็มขัดสนามของเขาไว้กะทันหัน สัมผัสหยาบกระด้างและแน่นหนา

ภายในกล้องเล็งซุ่มยิง ร่างที่ขดตัวอยู่มุมกำแพงปรากฏชัดเจน—เครื่องแบบทหารบนหน้าอกของเซียวอวิ๋นได้หลอมรวมเข้ากับเนื้อเยื่อเน่าเปื่อยไปแล้ว สะเก็ดแผลที่อาบย้อมแสงสีฟ้าชวนพิศวงกำลังหลุดลอกออกจากซอกนิ้ว ส่งเสียง “พุบพุบ” แผ่วเบา

แสงสีฟ้านั้นเจิดจ้าเป็นพิเศษในความมืด ราวกับเปลวเพลิงผีดิบอันชวนขนหัวลุก