0248

⬢⬢⬢

ตอนที่ 248 เงาสะท้อนกาลอวกาศ

เมื่อผู้กองเหลยสำลักฝุ่นกัมมันตรังสีอันร้อนระอุจนตื่นขึ้น ลำคอยังคงหลงเหลือรสชาติไอเค็มของลมทะเลแห่งท่าเรือนางาซากิในยุคโชวะ กลิ่นไอเค็มอันฉุนกึกนั้นแหลมคมดั่งเข็มที่แทงทะลุโพรงจมูกของเขา

กำมือแน่นใส่ขวดยาซัลฟาที่ร้อนระอุในกระเป่ากางเกง แผนภาพฟังก์ชันโทโพโลยีที่วาดด้วยเลือดบนพื้นผิวแก้วของขวดยากำลังสั่นระรัวด้วยความถี่สูง และยังคงได้ยินเสียงหึ่งเบา ๆ ราวกับเสียงคำรามต่ำของสนามพลังพิเศษภายใต้ความปั่นป่วนของกาลอวกาศ ซึ่งเจ้าสิ่งนี้เมื่อห้านาทีก่อนยังคงเป็นเวชภัณฑ์มาตรฐานของโรงพยาบาลสนาม

“หลิ่วเฒ่า!” เขาคายเศษน้ำแข็งที่เจือความเย็นยะเยือกบาดกระดูกออกจากปาก เศษน้ำแข็งบาดผ่านริมฝีปากและสร้างความเจ็บแปลบเล็กน้อย

เขาพบว่าปลอกกระสุนที่ฝังอยู่ในชั้นดินเยือกแข็งแสดงทั้งเนื้อโลหะและพอลิเมอร์ออกมาพร้อมกัน ภายใต้แสงสลัว ปลอกกระสุนแปลกประหลาดนั้นสะท้อนประกายแสงที่ถักทอเข้าด้วยกันระหว่างโลหะและพลาสติก

พลซุ่มยิงหลิ่วกำลังใช้ดาบปลายปืนเหลาผลึกน้ำแข็งบนซากปรักหักพังของโบสถ์ เสียงการเสียดสีระหว่างดาบปลายปืนและผลึกน้ำแข็งดังขึ้นอย่างใสสะอาด ปลายหางม้าจับตัวเป็นเกล็ดน้ำค้างแข็งแห่งปี 1945 เกล็ดน้ำค้างแข็งสั่นไหวเบา ๆ ตามสายลมและเปล่งประกายแวววาวระยิบระยับ