0215

⬢⬢⬢

ตอนที่ 215 ร่วมทุกข์ร่วมใจ

ยามค่ำคืนดั่งผืนผ้าใบผืนใหญ่ที่บังแสงสว่างทั้งหมดไว้อย่างไร้ความปรานี

มืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตน ความมืดประหนึ่งสิ่งมีตัวตนกดทับจนผู้คนหายใจไม่ออก

เซียวอวิ๋นและโหมวหย่งย่างก้าวเข้าสู่ที่พักซึ่งคละคลุ้งด้วยกลิ่นอายแห่งความตายอย่างระมัดระวัง

ในอากาศล่องลอยกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ผสมผสานกับกลิ่นไม้ผุพัง กลิ่นฉุนนั้นมุดเข้าโพรงจมูกลึกถึงปอดและหัวใจ ทำให้กระเพาะอาหารปั่นป่วนจนอยากจะอาเจียนออกมา

“ระวัง!” โหมวหย่งส่งเสียงคำรามต่ำ ประสบการณ์ในสนามรบหลายปีทำให้เขามีสัญชาตญาณต่ออันตรายราวกับสัตว์ป่า

เสียงทุ้มต่ำนั้นปรากฏชัดเจนเป็นพิเศษในอากาศที่เงียบสงบ

เกือบจะในขณะที่เสียงพูดของเขาขาดหายไป เงาร่างสีดำหลายสายพกพาเสียงแหวกอากาศแหลมคมพุ่งตรงเข้ามาหาคนทั้งสองราวกับภูตผี

เสียงนั้นกรีดผ่านความมืดทำให้หูของผู้คนตึงเครียดขึ้นในพริบตา