กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 201 ติดอาวุธให้ผู้ลี้ภัย
ข้อนิ้วของเซียวอวิ๋นกดลงบนกระสอบทรายหยาบกร้าน สัมผัสของเม็ดทรายที่เสียดสีทำให้เขานึกถึงบิ๊กเกอร์ผิวฝ้าในห้องปฏิบัติการก่อนข้ามภพ
การกระทำที่โหมวหย่งใช้ดาบปลายปืนงัดกล่องกระสุนหยุดชะงักลงกะทันหัน ทั้งสองคนมองไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกัน—ณ ที่นั้นมีกิ่งไม้แห้งที่ถูกกาฝูงหนึ่งบินตกลใจชนหักร่วงหล่นลงมาอย่างต่อเนื่อง
“รถบรรทุกสามสิบเจ็ดคัน พร้อมฐานปืนใหญ่วิถีโค้ง” ตอนที่หลี่ผู้ลี้ภัยถอดหน้ากากออกได้ทำ1แผ่นสะเก็ดผิวหนังแห้งแตกหลุดร่วง ผื่นแดงบนลำคอสะท้อนประกายความมันวาวอันน่าประหลาดใต้แสงจันทร์ “ระยะห่างระหว่างล้อแคบกว่ารอบก่อนสองนิ้ว เกรงว่าเป็นรถหุ้มเกราะรุ่นใหม่”
ในห้องโถงบรรพชนจู่ ๆ ก็มีเสียงเครื่องสแกน้วแตกดังขึ้น ชายเสื้อกาวน์สีขาวของหมอซุนกวาดผ่านธรณีประตู ในมือยังกำหลอดสารละลายสีฟ้าอ่อนไว้ครึ่งหลอด “เพิงพักหมายเลขสามมีผู้ป่วยล้มป่วยเพิ่มอีกเจ็ดคน ผื่นนี่ติดต่อได้!” หน้าผากของเขาเปื้อนผงเรืองแสงของเครื่องมือสแกนทางการแพทย์ ทั้งร่างดูคล้ายเศษเสี้ยวที่ถูกตัดออกมาจากภาพวาดนิยายวิทยาศาสตร์
รองเท้าทหารของโหมวหย่งบดขยี้ผลเอล์มที่เกลื่อนพื้น จู่ ๆ ก็ตะคอกใส่เด็กโตสิบกว่าคนที่กำลังก่อกำแพงหิน “เอ้อร์หู่!
สั่งให้เอาผงพริกใส่กระป๋องเหล็ก ไม่ได้ให้แอบกิน!” การกระทำที่เด็กคนนั้นรีบเช็ดปากอย่างลนลาน ทำให้ฝากระติกน้ำของกองทัพญี่ปุ่นที่ผูกไว้ที่เอวเป็นเครื่องประดับส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง