0200

⬢⬢⬢

ตอนที่ 200 วัสดุขัดสน

แสงแดดแห่งยุ่งเช้าสาดส่องลงมา เศษไม้ที่ช่างไม้เพิ่งไสหมุนวนเป็นเกลียวสีทองท่ามกลางแสงอรุณราวกับภูตจิ๋วกลุ่มหนึ่งที่ร่าเริงแต่ไร้หนทางช่วย

เซียวอวิ๋นเหยียบบันไดไม้ไผ่ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ด ทุกก้าวทำให้บันไดไม้ไผ่ส่งเสียงประท้วงแหลมสูง พื้นผิวหยาบกร้านของบันไดไม้ไผ่เสียดสีกับพื้นรองเท้าของเขา เขาปีนขึ้นไปบนชั้นลอยยุ้งฉาง

กระสอบนับสิบใบวางกองเอียงๆ อยู่ตรงมุมผนัง กำแพงดินเผาสีเขียวอมเทาที่เผยให้เห็นตรงก้นไหข้าว สีสันที่เยือกเย็นนั้นเสียดแทงจนหนังตาของเขาร้อนผ่าว ราวกับมีเข็มกำลังทิ่มแทงอยู่

——สามวันก่อนที่นี่ยังมีมันฝรั่งกองสูงเท่าครึ่งคน ยามนี้กลับเหลือเพียงไม่กี่หัวที่งอกหน่อแล้ว กลิ้งไปมาอย่างโดดเดี่ยวตามซอกอิฐ ส่งเสียงกระทบกันแผ่วเบา

“ผู้บังคับบัญชาเซียว!” เสียงตะโกนเจือความร้อนรนเล็กน้อยของโหมวหย่งดังมาจากนอกยุ้งฉาง เสียงนั้นสะท้อนก้องในอากาศอันว่างเปล่า

ยามที่เซียวอวิ๋นยื่นศีรษะออกไป พอดีเห็นชายคนนั้นใช้แขนข้างเดียวค้ำรั้วไม้ไผ่แล้วปีนข้ามมา รั้วไม้ไผ่ส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดภายใต้การเคลื่อนไหวของเขา

คราบเลือดที่ซึมขยายออกบนเสื้อผ้าฝ้ายหยาบกระจายตัวเป็นแผนที่สีน้ำตาลเข้ม กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยตามมาด้วย “ตาแก่ซุนเอาผงซัลฟาไมด์ครึ่งขวดสุดท้ายผสมน้ำแบ่งให้เด็กสามคนแล้ว ตอนนี้กำลังเอาเหล้าขาวล้างแผลให้ผู้บาดเจ็บอยู่”