0185

⬢⬢⬢

ตอนที่ 185 การโต้กลับของกองทัพญี่ปุ่น

แผ่นหินสีนิลหลังฝนสะท้อนแสงมันวาวอบอุ่นในแสงยามเช้าอันสลัว สัมผัสนำพาความเย็นยะเยือกมาวูบหนึ่ง โม่หย่วนซานยองๆ อยู่บนธรณีประตูศาลเจ้า ธรณีประตูไม้หยาบกร้านเสียดสีกับหัวเข่าของเขา เขากำลังตั้งอกตั้งใจนับเมล็ดฟักทอง เมล็ดฟักทองแต่ละเมล็ดกลิ้งอยู่บนปลายนิ้ว ส่งเสียงแซกเบาๆ

ของว่างห่อของอาจารย์เฮ่อถูกเขาแทะจนดังเป๊าะแป๊ะ เสียงแทะเมล็ดฟักทองอันใสกระจ่างสะท้อนก้องอยู่ในศาลเจ้าอันเงียบสงบ ปลายลิ้นอบอวลด้วยกลิ่นหอมไหม้อันเข้มข้น ผสมผสานกับกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของหมึกควันสน ล้วนชะล้างกลิ่นอับชื้นที่คละคลุ้งอยู่ระหว่างเสาและคานศาลเจ้าให้เจือจางลงไปบ้างอย่างน่าอัศจรรย์ กลิ่นอับชื้นนั้นแฝงกลิ่นอายแห่งความผุพัง แทรกซึมเข้าสู่โพรงจมูกอย่างเลือนราง

เขาจ้องมองรอยพื้นยางตรงโคนกำแพงอย่างเหม่อลอย สมองครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว—ทั่วทั้งภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจิ้น ผู้ที่สามารถใช้รองเท้าพื้นยางได้ นอกจากหน่วยนอกเครื่องแบบของคนญี่ปุ่นแล้วยังมีใครได้อีก?

เวลานั้น สีสันและสัมผัสของโคลนสีเหลืองบนรอยพื้นยางราวกับกำลังส่งสัญญาณบางอย่างแก่เขา

“สหายโม่!” หญิงสาวคาดผ้าโพกหัวสีฟ้าวิ่งเหยาะๆ ข้ามลานบ้าน ปลายผมยังคงเปียกชุ่มด้วยน้ำค้างยามค่ำคืน เปล่งประกายระยิบระยับในแสงยามเช้า ความเย็นยะเยือกของน้ำค้างยามค่ำคืนราวกับส่งผ่านเข้ามาในอากาศเช่นกัน

เสียงฝีเท้าอันรีบร้อนของนางเหยียบลงบนแผ่นหินสีนิล เกิดเป็นเสียง “ต๊อกแต๊ก”