0146

⬢⬢⬢

ตอนที่ 146 กลับพร้อมทรัพย์สิน

ขบวนรถแล่นไปอย่างรวดเร็วบนถนนภูเขาที่คดเคี้ยว เสียงคำรามของเครื่องยนต์ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ได้รับบาดเจ็บ เสียงนั้นทำให้หูของคนอื้ออึง เซียวอวิ๋นที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับสามารถรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของตัวรถที่ส่งผ่านพวงมาลัยมายังฝ่ามือ

เขาจับพวงมาลัยแน่น สายตากลมคมกริบดั่งพญาเหยี่ยว กวาดตามองรถยนต์ของทหารญี่ปุ่นที่ค่อย ๆ เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ในกระจกมองหลัง ใจระทึกหวาดหวั่นเป็นอย่างยิ่ง

“ไอ้พวกทหารญี่ปุ่นกลุ่มนี้ ตามตื้อไม่เลิกจริง ๆ!” เซียวอวิ๋นถ่มน้ำลายออกมาคำหนึ่ง ในใจคำนวณแผนการหลบหนีอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องโดยสารที่โคลงเคลง ทุกคนต่างเซไปเซมา ราวกับเรือลำเล็กในพายุฝุ่นที่เสี่ยงต่อการล่มอับปางได้ตลอดเวลา

โหมวหย่งคว้าคานขวางบนหลัง้ารถไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วกลิ้งตกลงมา สมาชิกคนอื่น ๆ ก็มีสภาพไม่สู้ดีนักเช่นกัน

วิศวกรหลินโอบกอดกล่องแบบแปลนไว้แนบกายเพราะกลัวจะร่วงหล่น นั่นคือรากฐานชีวิตของโรงงานผลิตอาวุธเชียวหนา

ส่วนช่างตีเหล็กจ้าวปกป้องห่อเครื่องมือไว้อย่างตายตัว สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเครื่องมือทำมาหากินของเขา