0143

⬢⬢⬢

ตอนที่ 143 การเดินทางกลับและการทำลายข้าพเจ้า

เซียวอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า “ในเมื่อพวกทหารญี่ปุ่นมาส่งสถาานการณ์ให้ถึงที่ เช่นนั้นพวกเราก็… มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้พวกมันสักหน่อยเถอะ!” น้ำเสียงของเขาสงบมั่นแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว ทุกคนต่างพากันจดจ้องมาที่ตัวเขา และมองเห็นสีหน้าอันแน่วแน่บนใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน

“พี่น้องทั้งหลาย คว้าอาวุธขึ้นมา! สู้ตายกับพวกทหารญี่ปุ่น!” โหมวหย่งคำรามลั่นด้วยความโกรธ พร้อมกับเป็นฝ่ายแรกที่ยกปืนในมือขึ้น เสียงนั้นดังก้องกังวานราวกับระฆังทองสำริดไปทั่วหุบเขา ปืนในมือสะท้อนประกายแสงเย็นเยียบแข็งกร้าวท่ามกลางแสงแดด

แม้ทุกคนจะเหน็ดเหนื่อยจนถึงขีดสุดแล้ว แต่ก็ไม่มีใครถอยแม้แต่น้อย แววตาที่แน่วแน่มุ่งมั่นฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับพร้อมตาย มือที่กำอาวุธแน่นจนขาวซีดเพราะใช้แรงมาก ข้อนิ้วปูดโปนเด่นชัด

วิศวกรหลินและช่างตีเหล็กจ้าวต่างก็หยิบอาวุธขึ้นมาเตรียมพร้อมสู้รบเช่นกัน ท่าทางถือปืนของวิศวกรหลินดูเก้ๆ กังๆ อยู่บ้าง แต่แววตากลับแน่วแน่มั่นคง ส่วนช่างตีเหล็กจ้าวนั้นกุมอาวุธไว้ได้อย่างมั่นคง กล้ามเนื้อบนท่อนแขนเกร็งตึงแน่น

“ปัง! ปัง! ปัง!” เสียงปืนแผดเผาทำลายความเงียบสงบในหุบเขา จนหูของทุกคนอื้ออึงไม่หยุด กระสุนแหวกอากาศคำรามลั่นพร้อมส่งเสียงหวีดแหลมคม ควันพิษจากดินปืนตลบอบอวล กลิ่นดินปืนคละคลุ้งไปทั่วโพรงจมูก บรรยากาศในสนามรบตึงเครียดอย่างยิ่ง