0142

⬢⬢⬢

ตอนที่ 142 กลอุบายคลายวิกฤต

คำพูดของพรานหูเปรียบประหนึ่งสายฟ้าฟาดระเบิด “ตูม” ขึ้นข้างหูของทุกคน เสียงนั้นสั่นสะเทือนจนหูของทุกคนอื้ออึงไปหมด

บรรยากาศที่ผ่อนคลายเมื่อครู่กลับแข็งตัวขึ้นในพริบตา ทุกคนราวกับถูกร่ายคาดตรึงร่างไว้ ประสาทตึงเครียดขึ้นมาทันที ราวกับสายธนูที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ รั้งจนผิวหนังของผู้คนเจ็บแปลบ และอาจขาดผึ่งลงได้ทุกเมื่อ

เซียวอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อากาศเย็นเฉียบพุ่งเข้าสู่โพรงจมูก เขาบังคับให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ลง

“ลองเล่ารายละเอียดซิ กับดักอะไร?” เสียงของเซียวอวิ๋นทุ้มต่ำและจริงจัง

พรานหูย่อตัวลง นิ้วชี้ไปยังร่องรอยเล็ก ๆ บางจุดบนพื้น สายตาของทุกคนจึงเพ่งมองตามไป

น้ำเสียงของเขาหนักอึ้ง “พวกคุณดูสิ ร่องรอยการพลิกหน้าดินนี้ตื้นมาก ใบไม้ร่วงที่ปกคลุมอยู่ข้างบนก็ดูไม่เป็นธรรมชาติ แถมยังมีกลิ่นคาวนี่อีก… นี่คือกลอุบายที่ทหารญี่ปุ่นใช้จนชินตา มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเป็นทุ่นระเบิดหรือกับดักหนีบสัตว์อะไรทำนองนั้น”

“ซีด——” ช่างตีเหล็กจ้าวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เสียงนั้นคล้ายกับสูบลมที่ชำรุด บนใบหน้าหยาบกร้านปรากฏแววหวาดผัวะออกมา “ไอ้ของนี่มันชิงหมาเกิดเสียจริง เผลอเรอเข้าหน่อยเดียวเป็นได้เอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่แน่” เขารู้สึกว่าหัวใจของตนเต้นเร็วขึ้นกะทันหัน ราวกับจะกระโดดทะลุกรอบปากออกมา