0104

⬢⬢⬢

ตอนที่ 104 เคย์เซ็นกุยหยิง

แสงรำไรที่ปลายอุโมงค์สว่างขึ้นเรื่อย ๆ แสงนั้นราวกับมีรูปร่างคล้ายเส้นด้ายสีเงินยววงที่ทอดยาวท่ามกลางความมืดมิดและมอบความหวังให้แก่ผู้คน

เซียวอวิ๋น โหมวหย่ง และจ้าวสายลับแฝงทั้งสามเร่งฝีเท้าขึ้น เสียงฝีเท้าสะท้อนก้องอยู่ในช่องทางแคบ ทว่าความตึงเครียดกลับไม่ได้จางหายไปแม้แต่น้อยส่วนราวกับกระแสน้ำ

กลิ่นดินชื้นแฉะผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ราวกับมือไร้รูปร่างที่ปิดปากและจมูกไว้จนน่าสะอิดสะเอียน กลิ่นนั้นราวกับสามารถแทรกซึมเข้าไปในทุกรูขุมขน

ช่องทางแคบลงเรื่อย ๆ จนแทบจะพอให้คนเดียวเดินตะแคงผ่านได้ ร่างกายของพวกเขาสัมผัสกับผนัง ผนังหยาบกร้านครูดกับเสื้อผ้าเกิดเสียงเสียดสีเบา ๆ แต่ชวนให้อึดอัด ราวกับใช้เล็บขูดกระดานดำจนเสียวฟัน

พวกเขาทำได้เพียงชะลอความเร็วและขยับตัวอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวราวกับกำลังคลำทางอยู่ในความมืดด้วยความหวาดกลัวว่าจะไปแตะโดนกลไกกับดักที่ซ่อนอยู่

โหมวหย่งลดเสียงลงพูดว่า “รู้สึกแปลก ๆ ชอบกล…” เสียงของเขาเบาราวกับเสียงยุงอื้ออึง มือกระชับด้ามปืนแน่นจนรู้สึกได้ชัดเจนถึงเหงื่อที่ซึมออกมาจากฝ่ามือไม่ขาดสาย สัมผัสเหนียวเหนอะหนะของเหงื่อนั้นทำให้เขาไม่สบายใจเล็กน้อย