0052

⬢⬢⬢

ตอนที่ 52 บุกค่ายมรณะ

เซียวอวิ๋นควบนำไปก่อน นำพาหน่วยเคลื่อนคล้อยราวกับภูตผีแหวกว่ายผ่านผืนป่าอันรกทึบ

ราตรีกาลดั่งหมึกดำ ดวงดาราพราวระยับ แสงจันทร์สาดส่องผ่านกิ่งกใบ ทิ้งเงาร่างกระดำกระด่างลงบนพื้นดิน

ในอากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นหอมสะอาดของดินโคลนและพืชพรรณ ทว่าเส้นประสาทของทุกคนกลับตึงเครียด ราวกับสายธนูที่ถูกดึงจนสุดแรง

“ชู่ว—” เซียวอวิ๋นยกมือขึ้นส่งสัญญาณ หน่วยจึงหยุดเคลื่อนไหว

เบื้องหน้า เส้นทางเล็ก ๆ ที่เดิมทีว่างเปล่า บัดนี้กลับเต็มไปด้วยลวดหนามและทุ่นระเบิด ภายใต้การสาดส่องของแสงจันทร์ ทอประกายความหนาวเหน็บที่ชวนให้หัวใจหวาดผวา