บทที่ 258 เตะบอล รองเท้าปลิว

บทที่ 258 เตะบอล รองเท้าปลิว

"ไม่นึกเลยว่าพี่เยี่ยจะมีความกังวลกับเขาด้วยเหมือนกัน"

หลิวเสี่ยวเป่าเอ่ยขึ้นอย่างทอดถอนใจ พลางคว้าลูกบาสเกตบอลที่กระดอนไปมาไว้ในมือ ก่อนจะเลี้ยงลูกออกไปนอกเส้นสามแต้ม แล้วกระโดดขึ้นสูง ส่งลูกบาสเกตบอลพุ่งโค้งเป็นวิถีพาราโบลาอันงดงาม

สวบ!

เสียงดังขึ้นอีกครั้ง ลูกบาสเกตบอลตกลงสู่ตาข่ายเหล็กอย่างง่ายดาย

"ฉันน่ะไม่ได้มีเรื่องให้กลุ้มใจเยอะขนาดนั้นหรอก เล่นบาสฯ ไป เรียนวิชาการไป ด้วยคะแนนอย่างฉันก็น่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้สักแห่ง"

พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าสามารถเข้าร่วมทีมตัวแทนของมหาวิทยาลัย ออกไปตระเวนแข่งขันสร้างชื่อเสียง แล้วก้าวเข้าสู่ CBA ได้ นั่นแหละคือการทำความฝันของเขาให้เป็นจริง