บทที่ 228 หัวใจสองดวงที่ขยับเข้าใกล้กัน

บทที่ 228 หัวใจสองดวงที่ขยับเข้าใกล้กัน

ตลอดสองคาบเรียนรู้ด้วยตนเองช่วงค่ำหลังจากนั้น เยี่ยชูคอยปลอบประโลมเซี่ยชิงเหออยู่ตลอด ยามที่แม่สาวน้อยร้องไห้ แล้วเขาได้มองขอบตาที่แดงเรื่อกับดวงตาที่คลอเคล้าหยาดน้ำตาของเธอ ในใจของเยี่ยชูก็พลอยเจ็บแปลบราวกับโดนเข็มทิ่มแทง

หลังเลิกเรียนตอนค่ำ ซูมู่ยวี่มองท่าทางของทั้งสองคนด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เอ่ยทักทายและบอกลาแล้วเดินจากไป

เธอรู้สึกว่าทั้งสองคนในคาบเรียนค่ำวันนี้ดูแปลกไปมากจริง ๆ

เวลานี้ร่างกายครึ่งหนึ่งของเซี่ยชิงเหอหลบอยู่ด้านหลังเยี่ยชู มือข้างหนึ่งดึงชายเสื้อของเขาไว้แน่น

"พวกเราก็กลับกันเถอะ"

เยี่ยชูหันกลับมา แล้วกุมมือน้อยอันเนียนนุ่มและเย็นเฉียบของเซี่ยชิงเหอเอาไว้