กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 227 อย่าเมินฉันเลยนะ
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดสลัวลง เหล่านักเรียนต่างก็เข้าสู่ช่วงคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองภาคค่ำที่พวกเขาชอบที่สุด
คาบเรียนรู้ด้วยตัวเองภาคค่ำแทบจะไม่มีครูเข้ามาสอน นักเรียนจึงสามารถเหม่อมองท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด พลางครุ่นคิดถึงอนาคตของตัวเอง ท่องจำตำราท่ามกลางบรรยากาศการเรียนอันเงียบสงบ และอ่านวิชาที่ตนเองชื่นชอบได้
ซ่งจวินจู๋ยังคงนั่งอยู่บนแท่นโพเดียมหน้าห้องเหมือนเช่นเคย เธอเตรียมการสอนไปพลางคอยมองดูนักเรียนนั่งอ่านหนังสือด้วยตัวเองไปพลาง
นักเรียนข้างล่าง บ้างก็ทำการบ้านของวันนี้ บ้างก็ท่องจำเนื้อหาในตำรา และแน่นอนว่ามีพวกที่แอบหลับอยู่ด้วยเช่นกัน
เยวี่ยจื่อฟงไม่รู้ว่าวันนี้เป็นอะไร ตอนนี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความง่วงงุนสัปหงก