บทที่ 114 เด็กหนุ่มผู้โลดแล่นอย่างอิสระเสรี

บทที่ 114 เด็กหนุ่มผู้โลดแล่นอย่างอิสระเสรี

ท้องฟ้าสีครามสดใสมีปุยเมฆขาวลอยเด่น เสียงลมพัดแทรกด้วยเสียงจอแจในสนามกีฬา ทำให้ก้อนเมฆขาวลอยผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับอยากจะหนีห่างจากความอึกทึกครึกโครมนี้

"พี่เยี่ย รับบอล!"

ในสนามบาสเกตบอล เกาหย่วนมองกัวฉีกับจางอวิ๋นถิงที่ประกบซ้ายขวา แล้วสะบัดบอลลอยโด่ง ส่งไปยังฝั่งของเยี่ยชูที่ไม่มีใครประกบอยู่

เยี่ยชูยื่นมือออกไปเกี่ยวรับ ลูกบาสเกตบอลก็หยุดนิ่งอยู่ในมือ เขายืนอยู่นอกเส้นสามแต้มแล้วชู้ตออกไปทันทีโดยไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย

ท่วงท่าการชู้ตอันได้มาตรฐานจบลงพร้อมกับเสียงลูกบาสเกตบอลสะบัดสวบลงห่วง

"ลูกสวย!" เกาหย่วนโห่ร้องเสียงดัง

"อวิ๋นถิง อย่าไปสนใจเกาหย่วน ประกบพี่เยี่ยสิ!" น้ำเสียงของอู๋เฉินแฝงแววเจ็บใจที่ไม่ได้ดั่งใจอยู่บ้าง