บทที่ 113 ถึงเวลาซักเสื้อผ้าแล้ว

บทที่ 113 ถึงเวลาซักเสื้อผ้าแล้ว

"โอ้โฮ หน้าคุ้นๆ กันทั้งนั้นเลยนี่!"

เมื่อเสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง โจวเหลียงก็เดินมาถึงสนามออกกำลังกาย เขามองดูนักเรียนห้อง 11 ที่เข้าแถวเรียบร้อยแล้วด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย

ไม่มีอะไรมาก แค่เพราะใบหน้าเหล่านี้ส่วนใหญ่ล้วนคุ้นตาเขาทั้งนั้น

"อาจารย์ครับ ผมคิดถึงอาจารย์จะแย่อยู่แล้ว"

จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังเข้าหูทุกคน ทำให้ต่างพากันหันไปมอง

หม่าเสี่ยวเทียนสบตากับทุกคนอย่างไร้ความเกรงกลัว ใช่แล้ว เสียงเมื่อกี้ก็คือเขานั่นเองที่ตะโกนออกมา

"แต่อาจารย์ไม่ได้คิดถึงนายสักนิด" โจวเหลียงแซวกลับไปประโยคหนึ่ง เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้เกรียวกราว

"เอาล่ะ อู๋เฉิน พาทุกคนไปวิ่งสักสองรอบวอร์มร่างกายหน่อย" โจวเหลียงโบกมือ