ตอนที่ 44 อาการถอนการพึ่งพา

ตอนที่ 44 อาการถอนการพึ่งพา

หลัวฉี่เวยเพียงแค่คิดขึ้นมาได้ชั่วคราว จึงพูดออกไปโดยไม่ได้คิดอะไรมาก

ทว่ากลับได้ยินฮั่วอวี่เหนียนขานรับคำหนึ่งว่า “อืม”

หลัวฉี่เวยนึกว่าตนเองหูฝาด ท่าทางที่กำลังเสยผมหยุดชะงักไปเล็กน้อย

“พี่คะ พี่พูดว่าอะไรนะ”

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นสองจังหวะ ความร้อนผ่าวบนแก้มพุ่งสูงขึ้น

“พี่บอกว่า ใช่แล้ว” ฮั่วอวี่เหนียนเอนหลังพิง แผ่นหลังแนบไปกับพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งวางอยู่บนตัก

เป็นท่าทางที่ดูเกียจคร้านและสุขุม

โครงหน้าอันเย็นชาของเขาค่อย ๆ อ่อนโยนลง แววตาคู่สีเทาเจือไปด้วยรอยยิ้ม “จู่ ๆ เธอไม่อยู่บ้าน พี่ก็ไม่ชินเลยนะ”

ฮั่วอวี่เหนียนพูดอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมา สายตาที่มองหลัวฉี่เวยมีความซับซ้อนอยู่บ้าง