บทที่ 84: เยี่ยเฉิน: น้าเสวี่ย ผมเข้าไปแล้วนะ~

บทที่ 84: เยี่ยเฉิน: น้าเสวี่ย ผมเข้าไปแล้วนะ~

เมื่อต้องเผชิญกับคำขอบคุณของพวกเขา เยี่ยเฉินก็ไม่ได้พูดอะไรมากความ

เขาเพียงแค่ส่งยิ้มแล้วก้าวเข้าสู่อุปกรณ์เคลื่อนย้ายท่ามกลางสายตาของทุกคน

พอถูกส่งตัวกลับมาถึงสถาบันพั่วจวิน เยี่ยเฉินถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกโล่งใจ

เอาเข้าจริง เขาก็ยังไม่ค่อยชินกับสถานการณ์แบบนี้เท่าไหร่

ในวันธรรมดาทั่วไป เขาก็ใช้ชีวิตเรียบง่ายเหมือนคนธรรมดา

ในหัวมีความคิดหื่นๆ ทะลึ่งๆ อยู่บ้าง แถมยังมีงานอดิเรกเล็กๆ น้อยๆ ตามประสา

แต่พอได้ลงสนามรบจริงๆ โดยเฉพาะในวินาทีที่ได้ยินเสียงแตรสัญญาณบุกดังขึ้น

เขากลับรู้สึกเหมือนเลือดทั่วทั้งร่างกำลังเดือดพล่าน

เรื่องอื่นใดทั้งหมดล้วนถูกโยนทิ้งไปไว้ข้างหลัง