กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หลังจากที่ถังหลิงเสวี่ยพูดจบ
เธอก็จูบปิดปากซูมู่อีกครั้ง แล้วหันหลังกลับ
ค่อยๆ เขย่งเท้า เดินไปยังห้องนอนใหญ่
เมื่อเธอไปถึงห้องของซูเสี่ยวอวี๋ เธอก็หยุดฟังที่ประตูครู่หนึ่ง
เมื่อไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวใดๆ จากในห้อง เธอก็กลับไปที่ห้องของตัวเอง
ซูเสี่ยวอวี๋ที่ซ่อนอยู่หลังโซฟา ได้ยินเสียงประตูปิดลง ในที่สุดก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ฟู่! โชคดีที่ไม่ถูกพบ เกือบไปแล้ว เฉียดไปนิดเดียว”
ซูเสี่ยวอวี๋ตบหน้าอกตัวเองพลางอุ้มแมวขาวดำขึ้นมา
“ต้องขอบใจเธอนะที่ช่วยฉันออกจากสถานการณ์นั้น! พรุ่งนี้ ฉันจะให้ปลากระป๋องเธอเพิ่มแน่นอน!”
“เหมียว~”