ตอนที่ 115 คำสารภาพของถังหลิงเสวี่ย!

ในขณะนี้ ซูเสี่ยวอวี๋แทบจะมองเห็นขนตายาวๆ ของซูมู่ผ่านแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

ซูเสี่ยวอวี๋จ้องมองซูมู่เป็นเวลานาน จากนั้นก็จับจ้องไปที่ริมฝีปากของซูมู่

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจของซูเสี่ยวอวี๋โดยไม่รู้ตัว

จนถึงตอนนี้ จูบแรกของพี่ชายเธอน่าจะยังอยู่ใช่ไหม?

ในเมื่อมันถูกกำหนดให้ต้องถูกใครสักคนขโมยไปในวันหนึ่ง ทำไมไม่ให้เธอเป็นคนขโมยมันไปล่ะ?

เมื่อคิดเช่นนี้ ซูเสี่ยวอวี๋ก็ค่อยๆ โน้มตัวลง ขยับเข้าไปใกล้ริมฝีปากของซูมู่ทีละน้อย

การเคลื่อนไหวของซูเสี่ยวอวี๋ช้าอย่างยิ่ง กลัวว่าซูมู่จะตื่นขึ้นมากลางคัน

และในขณะที่ซูเสี่ยวอวี๋กำลังจะจูบซูมู่

“คลิก!”

เสียงที่คมชัดดังก้องไปทั่วทั้งห้อง