กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
【คุณทิ้งใบสั่งยาไว้ใต้หมอนของเล่อเล่อสำหรับการรักษาอาการเหม่อลอยเชื่องช้าในระยะยาวของเขา】
【หลังจากนั้น คุณเตรียมที่จะออกจากพื้นที่พักอาศัยที่เล่อเล่อและครอบครัวของเขาอาศัยอยู่อย่างเงียบๆ ก่อนที่ดวงอาทิตย์ยามเช้าจะขึ้นเต็มดวง】
【อย่างไรก็ตาม ที่น่าประหลาดใจของคุณ...】
【ทันทีที่คุณมาถึงประตู คุณก็เห็นพี่รุ่ย นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายในห้องโถงของบ้านหลังเล็กๆ ใช้แขนพยุงศีรษะที่ง่วงงุนของเธอ ดูเหมือนกำลังรอคอยการปรากฏตัวของคุณอย่างเงียบๆ】
“พี่รุ่ย นี่มัน...”
เมื่อเห็นฉากนี้
ซูมู่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกงุนงงเล็กน้อย
แต่สิ่งที่ตอบเขากลับมาคือรอยยิ้มที่จริงใจของพี่รุ่ย เจือปนความเขินอายเล็กน้อย: “เมื่อวานนี้ ฉันคิดเกี่ยวกับมันและก็เริ่มกังวล...”
“กังวลว่าคนช่างเข้าใจอย่างคุณชายซูจะแอบจากไปเงียบๆ ในตอนกลางคืนเพื่อหลีกเลี่ยงการสร้างปัญหาให้พวกเราในวันรุ่งขึ้น”
ขณะที่เธอพูด