กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“หนังสือพิมพ์จ้า หนังสือพิมพ์!”
“หนังสือพิมพ์...!!”
ในตลาดซื้อขายที่ตั้งอยู่ใจกลาง “ค่ายพัก” หลายแห่ง
เด็กหนุ่มอ้วนท้วนคนหนึ่ง อ้าปากกว้าง พูดตะกุกตะกักออกมาสองสามคำ ดึงดูดสายตาของซูมู่
เสียงของคนเราอาจเปลี่ยนไปตามอายุ
แต่สำหรับซูมู่ ในฐานะผู้รักษา ใบหน้าและโครงหน้าเป็นสิ่งที่จดจำได้ง่าย
เขาหยุดชะงัก แล้วหันหลังเดินไปยังแผงลอยของเด็กหนุ่ม
ขณะที่เขาเข้าไปใกล้
ริมฝีปากของซูมู่ก็โค้งเป็นรอยยิ้มเล็กน้อยขณะที่เขากล่าว “เล่อเล่อ?”
“อ๊ะ...?”