กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หิมะสีขาวที่อยู่รอบๆ ภูเขาน้ำแข็งนั้นลึกจนถึงเข่าของผู้ใหญ่ และแต่ละก้าวให้ความรู้สึกนุ่มนวล ราวกับเดินอยู่บนปุยฝ้าย
“พี่ชายคะ พวกเรากำลังมองหาอะไรกันแน่เหรอ?”
โชคดีที่ซูเสี่ยวอวี๋ตัวสูง การเดินฝ่าหิมะหนาจึงไม่ใช่เรื่องยากเกินไปสำหรับเธอ
แต่ถึงอย่างนั้น หลังจากค้นหากับซูมู่มาเป็นเวลานาน แววแห่งความสับสนก็ยังคงหลงเหลืออยู่บนสีหน้าของเธอ
“เดี๋ยวเธอก็รู้เองเมื่อเราเจอมัน” ซูมู่ตอบด้วยรอยยิ้ม พลางจับมือเด็กสาวตัวเล็กๆ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูเสี่ยวอวี๋ก็หยุดถามคำถามอย่างว่าง่าย
เธอเพียงเฝ้ามองพี่ชายของเธออย่างเงียบๆ หลังจากที่เขากดข้ามแหล่งความร้อนที่ตรวจพบซึ่งไม่ใช่เป้าหมายไปทีละแหล่ง และค้นหาสิ่งรอบข้างต่อไป