ตอนที่ 46 โลกนี้ต้องเปลี่ยน และต้องเปลี่ยน!

“สวัสดีครับ เจ้าของบ้าน”

“หิมะตกหนักปิดถนน ผมเลยอยากจะขออาศัยพักสักครู่ครับ”

ซูมู่ตอบอย่างใจเย็น

คนที่อยู่ในบ้านไม่ตอบกลับทันที ดูเหมือนกำลังชั่งใจและครุ่นคิด

ครู่ต่อมา

“เอี๊ยด—”

ประตูแง้มเปิดออกเพียงช่องเล็กๆ แสงสีเหลืองสลัวๆ ส่องออกมาจากข้างใน ค่อนข้างแสบตา และสลักด้านในก็ส่งเสียงโซ่กระทบกันดังแคร๊งๆ น่ารำคาญมาก

ทันทีหลังจากนั้น

ดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังแต่ก็แสดงความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน ค่อยๆ ชะโงกมองออกมาผ่านช่องแคบๆ

จนกระทั่งเธอสังเกตเห็นซูเสี่ยวอวี๋ ซึ่งใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำจากความหนาวเย็น นั่งอยู่บนบ่าของซูมู่ แววระแวดระวังในดวงตาของหญิงวัยกลางคนที่หน้าซีดเผือดจึงค่อยๆ จางลง