ตอนที่ 45 เสี่ยวอวี๋...ก็ช่วยให้พี่ชายพ้นทุกข์เช่นกัน

【กี่ฤดูใบไม้ผลิ กี่ฤดูใบไม้ร่วง กี่ฝูงห่านป่าบินลงใต้ ต้นไม้เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนตามอายุขัย】

【กิ่งก้านเหี่ยวเฉา ใบไม้ร่วง วัชพืช ซากศพเย็นชืด...】

【‘ซากปรักหักพัง’อันไร้ขอบเขตเป็นเหมือนขุมนรกที่ไม่มีที่สิ้นสุด รกร้าง และกดขี่ ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดอยู่ตลอดเวลา】

【และอารมณ์ด้านลบเช่นนี้ ที่ทำให้ผู้คนจมดิ่งและหดหู่อย่างต่อเนื่องในการทรมานอันโหดร้าย...】

【ก็สลายไปมากโดยธรรมชาติหลังจากเกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ที่พร่างพราว ตกลงมาอย่างเท่าเทียมกันทั้งในและนอกเมือง ชะล้างแผ่นดินให้กลายเป็นสีเงินบริสุทธิ์ สะอาด และสดชื่น】

【แม้ว่า...】

【ทุกคนจะรู้ว่านี่เป็นเพียงผิวเผินเท่านั้น】

“เสี่ยวอวี๋ เธอเดินมาตลอดทาง ทำไมไม่เอามือซุกกระเป๋าล่ะ?”