ตอนที่ 43 ซูเสี่ยวอวี๋? ซูเสี่ยวอวี๋!! ปีแล้วปีเล่า... มีเหลือกินเหลือใช้

【เด็กสาวเอียงศีรษะเล็กๆ ของเธอ เหมือนสัตว์ตัวน้อยกำลังครุ่นคิดถึงความหมายของคุณ แต่แล้วดวงตาของเธอก็สว่างวาบ เธอส่งเสียงอ้อแอ้และแสดงท่าทางตื่นเต้น จากนั้นก็รีบวิ่งลึกเข้าไปในป่า】

【ในเวลาไม่กี่นาที เธอก็กลับมา】

【มือเล็กๆ ของเธอ ซึ่งในที่สุดก็มีเนื้อหนังขึ้นมาบ้าง วางลงบนมือที่ใหญ่กว่า กว้างกว่า และหนากว่าของคุณ ผลไม้ป่าสีแดงสดใส แวววาวราวกับคริสตัล ส่งกลิ่นหอมจางๆ กลิ้งลงมา】

【คุณตกตะลึงไปชั่วขณะ แล้วก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความจนปัญญาและความพึงพอใจ】

【แม้ว่าเด็กสาวตัวเล็กๆ จะเข้าใจผิด แต่นี่ก็ยังเป็นครั้งแรกที่เธอออกไปหาอาหารมาให้คุณอย่างจริงจัง ในแง่หนึ่ง นี่... ไม่ใช่รูปแบบหนึ่งของการยอมรับหรอกหรือ?】

【เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ คุณก็ไม่คิดที่จะรีบร้อน】