ตอนที่ 3 การพึมพำของเด็กสาว

ในพริบตา ซูมู่และถังหลิงเสวี่ย ซึ่งค่อยๆ เติบโตขึ้น ได้ย้ายจากหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีลำธารไหลผ่านไปยังเมืองที่พลุกพล่านและมีชีวิตชีวา เนื่องจากการเรียนและการงานของพ่อแม่

ขณะที่พวกเขากำลังเติบโตไปด้วยกันอย่างสดใสและแยกจากกันไม่ได้ พวกเขาก็ได้ก้าวเข้าสู่ประตูโรงเรียนมัธยมต้นอย่างเป็นทางการ

นอกจากกระเป๋าเป้สองใบที่อยู่บนหลังของพวกเขา ซึ่งหนักขึ้นหลายเท่าแล้ว แม้แต่เสียงที่เคยนุ่มนวลและไร้เดียงสาของเด็กสาว ก็ได้เพิ่มความร่าเริงและสดใสขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“โอ๊ย ไม่นะ ไม่นะ!”

เมื่อเหลือบดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ ถังหลิงเสวี่ย ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นหญิงสาวผู้งดงามที่มัดผมหางม้าแบบเรียบง่าย ก็รีบจ่ายเงินค่าซาลาเปาขณะที่กัดซาลาเปาไส้เนื้อสดใหม่ร้อนๆ จนแก้มป่อง ขณะที่เธอพึมพำอย่างเร่งรีบ

“อื้ม...”