121

บทที่ 122 สูญเปล่า 【คฤหาสน์เก็บเกี่ยว】

“ราง... วัล...?”

หัวแดนดิไลออนหายใจรวยริน สติเลือนราง รู้สึกว่าคงไม่สามารถฝืนออกไปได้แล้ว

เหวินซีจิ๊ปากเบา ๆ หยิบ [ยารักษา] ออกมาขวดหนึ่งจากมิติ ตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่ใช่ของเกรดดีเยี่ยมแล้วจึงเปิดฝาและยื่นไปที่ปากของเธอ

“ดื่มซะ อย่าเพิ่งตายเร็วเกินไป”

หัวแดนดิไลออนตัวสั่นขณะกลืนยา ของเหลวซึมผ่านหลอดอาหารที่เน่าเปื่อยและช่วยยื้อชีวิตเธอเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด

“ขะ... ขอบคุณ...”

ขอบคุณ?

“อย่าเพิ่งขอบคุณเร็วเกินไป” เหวินซีหัวเราะหยัน “แกยังเดินไหวหรือเปล่า?”

หัวแดนดิไลออนลองขยับขา หัวเข่าที่ถูกกัดกร่อนอย่างหนักส่งเสียง “กร๊อบ” ดังลั่น ความเจ็บปวดทำให้สายตาพร่ามัว แต่เธอยังคงกัดฟันพยักหน้า “ยะ... ยังเดินได้...”