097

บทที่ 98 จับจองพื้นที่ ล้อมเขตแดน

“แล้วไงล่ะ? แกยังกดดันมนุษย์คนหนึ่งเลยนี่!”

เหวินซีไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ อย่าว่าแต่กระรอกตัวหนึ่งเลย สิ่งมีชีวิตปนเปื้อนตั๊กแตนตำข้าวตายไปแล้วก็ยังต้องลากศพขึ้นมาไถนาให้เธอไม่ใช่หรือไง?

เธอยัดอำพันใส่กระเป๋า แล้วโบกมือให้กระรอกสามหัว “ฉันขอรับไว้ด้วยความยินดีแล้วกัน”

“จี๊ด!!!”

กระรอกสามหัวดีใจจนตีลังกาบนกิ่งไม้ติดกันสามรอบ ก่อนจากไปอย่างมีความสุข

ดูท่าการให้ของขวัญสำเร็จ ก็ยังมีผลปลอบใจอยู่บ้าง นี่มันแรงกดดันจากการเก็บค่าคุ้มครองในสังคมเก่าชัด ๆ เหวินซีเดินไปตามทางหญ้าเล็ก ๆ ที่พอเดินได้อีกพักหนึ่ง อยากทำความคุ้นเคยกับฐานะ “เจ้าแม่ภูเขา” ของตนในอนาคต พอเลี้ยวผ่านต้นไม้ยักษ์ที่ต้องใช้สามคนโอบ—