091

บทที่ 92 ฉันมีผู้ปกครองคอยหนุนหลัง【เหมืองทองคำ】

บางทีอาจเป็นเพราะสายตาของเหวินซีร้อนแรงเกินไป ความสงสัยเข้มข้นเสียจนแม้แต่สิ่งมีชีวิตปนเปื้อนก็ยังสัมผัสได้

มิ่งโฝวเอียงศีรษะมองเหวินซี ราวกับรู้สึกแปลกใจกับสภาพน่าเวทนาของเธอ หมอกดำที่บดบังใบหน้าบนใบหน้าของเขายังขยับไหว แม้มองไม่เห็นสีหน้า ก็ยังสัมผัสได้ถึงอารมณ์—

หึ ถูกเล่นงานซะน่าอนาถจริง ๆ

เหวินซี “……”

ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกอับอายเหมือนถูกผู้ปกครองเห็นด้านน่าอายของตัวเองกันนะ

“เดิมทีฉันก็ไม่ได้คิดจะมาหรอก”

เมื่อเห็นว่าเหวินซีอยากหลบเลี่ยงด้วยการเบือนสายตาหนี มิ่งโฝวหัวเราะเสียงหนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นว่า

“แต่พอนึกว่าอย่างไรเธอก็ยังเป็นเด็กคนหนึ่ง