018

บทที่ 18 ความฟุ้งเฟ้อและเสเพล

หลังจากหุ่นกระดาษกับปีศาจพังพอนไล่ล่ากันอยู่พักหนึ่ง จางเฉินก็เห็นพวกโจรถืออาวุธพุ่งเข้ามาทางตนอย่างดุร้าย

ขณะวิ่ง พวกมันยังตะโกนเสียงดัง ราวกับกลัวว่าพังพอนจะไม่ได้ยิน

“นายท่าน! นายท่าน! พวกเรามาช่วยแล้ว!”

“นายท่าน! พวกเรามาแล้ว...”

จางเฉินขมวดคิ้ว สีหน้าหม่นลง

เขาไม่ได้กลัวโจรพวกนี้ ต่อให้มีมาอีกเป็นร้อยคน สำหรับหุ่นกระดาษแล้วก็เป็นเพียงหมูแกะรอเชือดเท่านั้น

แต่ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน โจรจำนวนมากถือคบเพลิงอยู่ในมือ

จุดอ่อนของหุ่นกระดาษคือไฟ เพียงโดนไฟก็ลุกไหม้ได้ง่าย