015

บทที่ 15 พังพอน

จางเฉินไม่ต้องการเสียเวลาค้นหาอย่างไร้ทิศทาง จึงใช้วิชาโปรยกระดาษเสาะหาที่อยู่ของปีศาจอีกครั้ง

“ลุกขึ้น แบกเกี้ยวตามไป”

เหล่าคนกระดาษหามเกี้ยวค่อย ๆ เคลื่อนหายไปในความมืดตามทิศทางที่กระดาษปลิวไป

ครั้งนี้เขาใช้เลือดมากกว่าครั้งก่อน ทำให้จางเฉินรู้สึกมึนศีรษะเล็กน้อย

แม้จะยังพอทนได้ แต่เขาก็อดกังวลไม่ได้ว่าหากต้องใช้แบบนี้อีกหลายครั้ง คงเสียเลือดจนตายเข้าสักวัน

ต้องหาวิธีอื่นให้ได้โดยเร็วที่สุด!

ระหว่างครุ่นคิด จางเฉินก็เผลอหลับไปภายในเกี้ยว

ส่วนคนกระดาษที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยยังคงหามเกี้ยวเดินหน้าต่อไปตามกระดาษที่ลอยนำทาง