010

บทที่ 10 กระดาษหนังมนุษย์

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หมอก็ใจเย็นลงเล็กน้อย และสังเกตเห็นว่ายังมีเกี้ยวหลังใหญ่จอดอยู่ด้านนอก

“เจ้า... เจ้าเป็นคนหรือเป็นผีกันแน่?”

หมอถามด้วยเสียงสั่นเครืออย่างระมัดระวัง

จางเฉินตอบอย่างอ่อนแรง

“แน่นอนว่าข้าเป็นคน ผีที่ไหนจะเป็นหวัดแล้วมาหาหมอ?”

“จริงด้วย... จริงด้วย...”

ความหวาดกลัวของหมอลดลงไปมาก แต่ยังคงลังเลอยู่

“แล้ว... หุ่นกระดาษพวกนี้คืออะไร?”

จางเฉินรีบอธิบาย เพราะกลัวอีกฝ่ายจะไม่ยอมรักษา