กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย misthymuse
เสี่ยวเฮ่อเบิกตากว้าง “พ้นครึ่งปีไปแล้วพวกเราจะดีขึ้นใช่ไหมครับ”
ผมส่ายหน้า “หลังจากครึ่งปี อย่างมากที่สุดก็แค่พอเห็นแสงสว่าง มีความหวังขึ้นมาบ้าง แต่ถ้าจะให้คลี่คลายหายขาด ยังต้องรอต่อไป”
หยางลี่ลี่ยิ้มเจื่อน “งั้นพวกเราจะต้องซวยไปถึงไหนกันเนี่ย ช่างเถอะ ไม่รู้ชาติที่แล้วไปทำกรรมอะไรไว้ คนที่เป็นฉูหม่าตั้งเยอะแยะ ไม่เห็นมีใครลำบากยากเข็ญเหมือนพวกเราสักคน”
ผมมองเธอด้วยความเห็นอกเห็นใจ “เรื่องเคราะห์กรรมยังไงก็ต้องเจออยู่แล้ว นั่นเป็นชะตาที่พวกเธอติดตัวมาแต่เกิด ไม่มีใครช่วยได้หรอก”