บทที่ 377 จุดสิ้นสุดของวิทยาศาสตร์

คนข้างๆ ทั้งสองคนรีบปรี่เข้าไปถามหวังจื้อเฉียงว่าเป็นอะไรไป

หวังจื้อเฉียงสั่นสะท้านไปทั้งตัว เวลาพูดถึงกับลิ้นพันกันไปหมด

"ผม…ขนลุกไปทั้งตัวแล้ว แรงก็ไม่มี…ข้างหลังมีลมเย็นๆ วูบวาบ…แถมยังพะอืดพะอม…อยากจะอ้วก…ไม่ไหวแล้ว ขาก็เริ่มปวด ตะคริวกินแล้ว…แม่จ๋า…ปวด…ปวดเหลือเกิน…"

หวังจื้อเฉียงกอดขาตัวเองพลางส่งเสียงร้องอย่างอ่อนแรง เมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้กะทันหัน เพื่อนสองคนนั้นก็ตกใจแทบแย่ หน้าถอดสีไปตามๆ กัน